Vortoj por Julia

Vi ne povas reiri,
ĉar la vivo jam puŝas vin
kiel senfina ululado,
senfina.

Vi sentos vin enkaptigita,
vi sentos vin perdita aŭ sola,
eble vi deziros, ke vi neniam naskiĝis,
neniam naskiĝis.

Sed ĉiam memoru
kion mi iam skribis
pensante pri vi, pensante pri vi,
kiel mi pensas nun.

La vivo estas bela, vi vidos
kiel malgraŭ la malfacilaĵoj
vi havos amikojn, vi havos amon,
vi havos amikojn.

Viro sola, virino
prenitaj tiel, unu post unu,
estas kiel polvo, ili estas nenio,
ili estas nenio.

Do ĉiam memoru
kion mi iam skribis
pensante pri vi, pensante pri vi,
kiel mi pensas nun.

Aliaj esperas, ke vi eltenos,
ke via ĝojo helpos ilin,
ke via kanto helpos ilin,
inter iliaj kantoj.

Neniam rezignu aŭ
deflankiĝu de la vojo,
neniam diru: «Mi ne
povas daŭrigi, mi
restos ĉi tie,»kaj «Mi restos ĉi tie.»

Do ĉiam memoru
kion mi iam skribis
pensante pri vi, pensante pri vi,
kiel mi pensas nun.

La vivo estas bela, vi vidos
kiel malgraŭ la malfacilaĵoj
vi havos amikojn, vi havos amon,
vi havos amikojn.

Mi ne scias kion alian diri al vi,
sed vi devas kompreni
ke mi ankoraŭ estas sur la vojo,
sur la vojo.

Sed ĉiam memoru
kion mi iam skribis
pensante pri vi, pensante pri vi,
kiel mi pensas nun.